Pokazywanie postów oznaczonych etykietą listy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą listy. Pokaż wszystkie posty

"42 Listy Miłosne"

niedziela, 13 lutego 2011

Ze wstępu –
Czwartego maja 2000 roku byłam jedną z milionów osób, które otworzyły e-mail z tematem „Kocham Cię” zawierający załącznik „List miłosny dla Ciebie”. Wprowadzony do sieci przez filipińskiego hakera wirus w postaci listu miłosnego „Love Bug” najpierw pojawił się w Hongkongu, a potem szybko rozprzestrzenił się na Europę, następnie na Stany Zjednoczone, infekując serwery; usuwanie skutków kosztowało firmy szacunkowo miliard dolarów.
W Wielkiej Brytanii dosięgnął zarówno Izbę Gmin, jak i Izbę Lordów, doprowadzając do wyłączenia poczty elektronicznej na kilka godzin. „Wiadomość zauważono przed lunchem. Ktoś przesyłał wyrazy miłości, a tego rodzaju wiadomości wielu z nas nie spodziewa się tutaj” – stwierdził zastępca woźnego Izby Gmin w tym czasie. Nasuwa się pytanie: jacy ludzie spodziewaliby się dostać taką wiadomość?

(…)
Chociaż został złapany, filipiński haker nie był bałwanem. Zaobserwował naszą zbiorową tęsknotę za wyrażeniem czegoś tak eterycznego, ze nie zawsze jest to możliwe, i ze zdolnością przewidywania zwabił nas do siebie z fałszywą obietnicą słów. Słowa bowiem czynią możliwym wszystko. Poprzez słowa nawet nasze najbardziej żarliwe pragnienia mogą zostać spełnione.
W ciągu ostatniego roku Joshua Knelman i ja poprosiliśmy niektórych z naszych najbardziej cenionych pisarzy, by wykorzystali swoje umiejętności do napisania listu miłosnego. Chodziło nam o wskrzeszenie tego zanikającego zwyczaju i przypomnienie, jak uwodzicielskie są słowa. Wytyczne były umyślnie proste. Każdy tekst musiał być zaadresowany do kogoś (albo czegoś) i charakteryzować się podwyższonym poziomem uczuć. Rezultatem jest rodzaj montażu – obraz tego jak wygląda miłość w dwudziestym pierwszym wieku; kolaż metod i nastrojów.
Nie znajdziesz tutaj nadmiernej uczuciowości, chociaż na pewno nie zachęcaliśmy do tego. Jest sporo humoru, niemała dawka sarkazmu i ogromny żal. Nie byliśmy zbytnio zaskoczeni stopniem mroku w niektórych z tych listów, ale nieco zdziwiło nas to, jak wiele przedstawia miłość jako uczucie, które rozwija się poprzez nieobecność, odrzucenie albo śmierć. Kilka z nich nie obejmuje nawet drugiej osoby; część przybiera formę przeprosin.
Łączy je to, że wszystkie są utworami literackimi, chociaż niektóre być może zostały zainspirowane przez rzeczywiste wydarzenia. Każdy jest jedyny w swoim rodzaju, co dowodzi nie tylko niewiarygodnej twórczej różnorodności naszych czołowych pisarzy, ale także zawiłego wyrafinowania miłości, i każdy – jak przypuszczam – zdoła Cię wzruszyć.

Rosalind Porter, kwiecień 2007


Fragmenty listów:

Margaret ATWOOD

Zwykle można mnie dostrzec w barze Mercurio, placówce, którą wybrałam w hołdzie dla mego patrona wśród bogów, Merkurego, inaczej Hermesa. Jest on władcą komunikacji i uroku
(…). Moim drugim patronem jest Afrodyta, bogini Miiiłości. To może być kłopotliwe, jako ze oni dwoje nie żyją ze sobą za dobrze. Dla Hermesa tarzanie się w sianie jest tylko tarzaniem się w sianie, po którym rusza w drogę, nie roniąc żadnych łez. Jeśli będzie musiał udać sprytnie zatracenie się w miłości, uda, ale tylko tym to będzie – sprytnym udawaniem. Opis jest dla niego celem samym w sobie: nie bez powodu nazywany jest Tańczącym Królem Przymiotnika.
Afrodyta natomiast jest purystką. Dla niej miłość jest poważna do znudzenia. W razie potrzeby popchnie swoich wielbicieli aż do stosu pogrzebowego.


Juli ZEH

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Mogliśmy być szczęśliwi, gdybyśmy tylko się spotkali. Dzień, w którym się nie spotkaliśmy, był piękny. Ulewny deszcz w czasie, kiedy tylko ten deszcz trzymał razem niebo i ziemię. Schroniłeś się w kawiarni, ja też usiadłam przy oknie w cieple. Był to sezon grogu i piernika imbirowego. Bawiliśmy się w poznawanie naszych przyszłych losów poprzez lanie roztopionego wosku świecy do wody. Przyszłość składała się z płaskich czerwonych kropelek pływających na powierzchni szklanki wody mineralnej. Kobieta przecięła tę salę małymi krokami, trzymając pełną filiżankę obiema rękami. To było piękne.


Jeanette WINTERSON

10) Targ rybny. Rialto. Noc
Dwaj chłopcy uderzają w bębny rekami, które poruszają się tak szybko, że się rozmazują. Mężczyzna siedzący przy stoliku sprzedaje bilety na koncert dziś wieczorem. Mafioso rozmawia przez komórkę: płaszcz z wielbłądziej wełny, zwykłe dżinsy od Armaniego, buty od Berluttiego, okulary przeciwsłoneczne. Taksówka wodna wypływa z cichym warkotem silnika, nie wiadomo skąd, i go zabiera.
Obracasz się z powrotem ku mnie, z uśmiechem. Lubię to zdjęcie.

Listy do Orlanda

niedziela, 10 października 2010

Czytanie listu, który jest adresowany do innego człowieka jest doświadczeniem intymnym, doświadczeniem włączającym czytelnika w pewnego rodzaju pokrewieństwo myśli i sekretów połączonych wzajemnym językiem, dostępnym tylko dla dwóch osób. Zaś język ten, nie ulega żadnym zmianom ani modulacjom nawet wówczas, gdy do odkrycia treści listów przyłączają się kolejne osoby. Komunikat wysłany ciągle należy wyłącznie do adresata i nie gubi nic, ze swojej intymności. Czytanie listu, który nie należy do nas, to oglądanie – powiedzmy – obrazu Vermeera Dziewczyna z perłą. Nawet setki oczu oglądających płótno, nie są w stanie odgadnąć zamysłu malarza i zrozumieć pytania ukrytego w spojrzeniu dziewczyny. To, co możemy doświadczyć czytając owy list, to własne emocje i sentymenty. Z lektury wyłania się próba poznania historii, która właśnie poprzez podobieństwo emocjonalne może stać się nam bliska.

Morświn w różowym oknie to wybór listów Virginii Woolf, pisanych do swojej ukochanej i przyjaciółki, pisarki Vity Sackville-West. Danuta Piestrzyńska dokonała wyboru i tłumaczenia listów z sześciotomowego wydania całej korespondencji, jaką Virginia kierowała do autorki Wygasłych namiętności.

Wtorek [21 lutego 1928]
Najdroższe Słoneczko;
a oto Lemur Bosmana Marmozeta Pinche oraz kilka innych zwierzątek Virginii – zaopiekuj się nimi do piątku.
Boże! Nie mogę się już wprost doczekać kiedy Cię znów zobaczę!
W środę Bob Trevelyan: matowa zieleń.
W czwartek fabryka pigułek Miss Dudley: szacowna ale
nieatrakcyjna wełniana szarzyzna.
W piątek Vita: pomarańcza i róż, zwieńczone ametystem –
Proszę Cię dopilnuj, aby pogoda była ładna, aby bułka była do herbaty, morświn w sklepie rybnym: i kochanie moje, napisz mi coś – jakiś wierszyk: prozę jeśli już nic innego i siądziemy sobie i będziemy rozmawiać i rozmawiać: albo przechadzać się. Tylko czuj się dobrze i uciesz na mój widok: bo inaczej Makaron [kamerdyner] będzie musiał mnie wycierać.
Tysiące ucałowań.
V.


Dzięki tej znajomości, dzień przed napisaniem tego listu, Virginia kończy jedno z niezwykle ważnych dzieł w historii literatury – Orlando. Tego samego roku, książka zostaje wydana, następnie wielokrotnie wznawiana, aby w roku 1992 Sally Potter nakręciła na jej podstawie niezwykle liryczny film z Tildą Swinton w roli tytułowej, i aby transgresyjny portret Orlanda, trwał w stanie nieustającego poszukiwania własnej tożsamości jako poetycki wzór doświadczenia istnienia.

Morświn w różowym oknie. Listy Virginii Woolf do Vity Sackville-West, wybór, przekład, opracowanie Danuta Piestrzyńska